Laura Dekker

Nee, ik schrijf niet over ‘het zeilmeisje’. Ik schrijf een post over Laura Dekker. Het meisje heeft een naam, ik vind het respectvoller om die te gebruiken.

Al weken erger ik me enorm aan het nieuws over haar. Niet om het feit dat het nieuws is, maar om het feit dat iedereen er een, over het algemeen nogal ondoordachte, mening over heeft.

De heersende opinie is dat het gaat om een zeer verwend meisje, dat maar beter thuis kan blijven omdat ze te jong is om te doen wat ze wil, dat ze thuis beter af zou zijn, dat haar ouders haar geen grenzen stellen en dat het te gevaarlijk is voor een jongere om dit te doen. Die is er namelijk gewoon nog niet ‘volwassen’ genoeg voor. Daarnaast zijn er nog eens mensen die zelfs de wens uitgesproken hebben dat Laura zal verongelukken, of na de eerste dag al gered zal moeten worden en met hangende pootjes terug zal keren. Natuurlijk heeft ook de rechter die haar toestemming geeft om te vertrekken het verkeerd.

Zoals gebruikelijk hebben we weer eens 16,5 miljoen rechters en opvoeders die het allemaal beter weten. Ze kennen Laura niet, ze kennen haar ouders niet, ze weten niet welke informatie de rechter heeft gehad of welke eisen de rechter heeft gesteld. En toch weten ze het allemaal beter.

Iedere veertienjarige is namelijk hetzelfde. Alle veertienjarigen zijn incompetente, opstandige pubers en als je een puber laat doen wat hij of zij wil, dan ben je een slechte ouder. Per definitie. We vergeten voor het gemak wel even dat Laura dit al heel lang wil, al heel lang aan haar techniek heeft kunnen werken, in alle opzichten meegewerkt heeft met de rechter en jeugdzorg en plannen heeft voorgelegd aan deskundigen. Past zoiets ook bij het beeld van de opstandige puber?

Wij maken ons nu met zijn allen druk om één meisje van veertien, dat dit zélf wil, met ouders die ze blijkbaar heeft te weten overtuigen en een rechter die ze heeft weten te overtuigen. Waar we feitelijk niet eens iets mee te maken hebben – we hebben er persoonlijk geen last van en ook geen enkele reden om ons ermee te bemoeien. Terwijl aan de andere kant van de wereld (of slechts een paar honderd kilometer verderop) meisjes van 14 uitgehuwelijkt worden, verkracht, genitaal verminkt, kinderarbeid verrichten, oorlog meemaken of er zelf in vechten, doodgaan van de honger, AIDS, mislukte abortussen of wat al niet meer, of in de prostitutie werken. Maar een gezond meisje dat gaat zeilen…!

Daarnaast vergeten we voor het gemak even dat het in andere landen en andere tijden mensen op die leeftijd al volwassen geacht worden/werden. Dat betekent dus dat ‘volwassen’ een relatief begrip is — wat ook wel blijkt als je ziet hoe sommige ‘volwassenen’ zich gedragen.

Mensen die Laura ongeluk toewensen, wil ik slechts vragen eens na te denken over waar ze mee bezig zijn. Iemand die je niets misdaan heeft ongeluk toewensen om je eigen gelijk te krijgen, is gewoon misselijk. Ik vraag me ook af waarom ze zonodig gelijk willen: wat hebben ze erbij te winnen? Is het de angst dat iemand anders mogelijk haar dromen waar zal maken? Is het confronterend om te merken dat je je eigen dromen wél hebt laten varen?

Rest nog de vraag wat erger is: een droom hebben en die niet mogen najagen, of je droom najagen en getroffen worden door het noodlot. Leven is meer dan ademen.

It’s not the years in your life that count. It’s the life in your years.
–Abraham Lincoln